δεν πειράζει που φεύγεις καλοκαίρι

το καλό με το να ταξιδεύεις μεσοβδόμαδα είναι ότι το πρώτο σαββατοκύριακο της νέας saison έρχεται πολύ πιο σύντομα απ’ ότι υπολόγιζες. έτσι, παίρνοντας μια ανάσα σχεδόν αμέσως μετά την επαναφορά στη δουλειά και τα καθήκοντα, το τέλος των διακοπών μοιάζει λιγότερο επώδυνο.

αλλά ποιος μίλησε για πόνο? αυτή τη φορά δεν έχει τέτοια. ίσως επειδή το διάστημα που έλειψα να ήταν αρκετό, ίσως επειδή το έχω συνηθίσει πλέον, ίσως επειδή σε δυο βδομάδες πάλι εκεί γύρω θα βρίσκομαι, ίσως επειδή κι εδώ με περιμένει πλέον το σπίτι μου. η συγκίνηση και η ψυχολογική αναστάτωση που μου φορτώνονται μόλις ξεστομίζεται και το τελευταίο αντίο στο αεροδρόμιο μακεδονία και συνεχίζω να κουβαλάω για αρκετές από τις επόμενες μέρες δεν χώρεσαν τώρα στις αποσκευές μου. ήδη πλήρωσα 3 κιλά υπέρβαρο!

προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. μα τόσο αναίσθητη έγινα ξαφνικά? δεν θα το έλεγα. τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι τόσο σημαντικά όσο και πριν 4 χρόνια. δεν τους αγαπώ λιγότερο σήμερα. έχω πάντα τον ίδιο ενθουσιασμό όταν τους ξαναβλέπω και απολαμβάνω εξίσου τις στιγμές που περνάω μαζί τους, αν και μετρημένες πια. αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. στο εξής η διαμονή μου στην ελλάδα και ότι συμβαίνει εκεί έχει την απόχρωση του ευχάριστα εφήμερου, αυτού που σαν στολίδι προστίθεται στην πραγματικότητα μου και με κάνει πιο ευτυχισμένη. δεν το βλέπω σαν την τρύπα στη ζωή μου, που όσο περνάει ο καιρός ξεχειλώνει και με αγωνία προσπαθώ να την μπαλώσω και μάλιστα χωρίς να φαίνεται η ραφή… με άλλα λόγια, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να ξαναπιάσω για μερικές μέρες τη ζωή που άφησα και να παριστάνω ότι όλα συνεχίζονται σαν να μην έφυγα ποτέ. για καλή μου τύχη, οι περισσότεροι δείχνουν να ανταποκρίνονται σε αυτή τη λογική και οι σχέσεις όχι μόνο δεν εξασθενούν κάτω από την πίεση των αναμνήσεων, αλλά επαναπροσδιορίζονται και βρίσκουν νέους μηχανισμούς λειτουργίας, βάσει των καινούριων δεδομένων.

με αυτή την αισιόδοξη και ανακουφιστική διαπίστωση αναχώρησα χωρίς να κοιτάζω πίσω. έφτασα πάλι εδώ, με αρκετή χαρά τολμώ να πω, ανυπομονώντας να ξαναμπώ στο πρόγραμμα μου. η βροχή και το κρύο που συνάντησα μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο δεν με πτόησαν. εξάλλου του πάει του παρισιού το φθινοπωρινό τοπίο.

αλλά επειδή πάντα το καλοκαίρι είναι προτιμότερο, είμαι ευγνώμων για το ηλιόλουστο και ζεστό σαββατοκύριακο που βιώνουμε, αν και κάτι μου λέει ότι θα είναι το τελευταίο. κάνοντας έναν περίπατο στο κέντρο της πόλης, πλάι στο ποτάμι, με τη θερμοκρασία να ξεπερνάει τους 30 βαθμούς, αντικρίζω εικόνες που μου αρέσουν. αισθάνομαι ήρεμη και ελπίζω η υπόλοιπη χρονιά να εξελιχθεί με αντίστοιχη διάθεση.

2015-08-29 19.57.56

μοιραία, δεν μπορώ να αποφύγω τη σύγκριση με το καλοκαιρινό τοπίο που με περιέβαλε πριν λίγο καιρό. αφήνω ανεμπόδιστα τα στιγμιότυπα των διακοπών να διατρέξουν τη σκέψη μου. κι αυτές οι εικόνες μου αρέσουν!!

IMG_20150803_190012

IMG_20150803_131907

IMG_20150803_130414_1

IMG_20150803_130545

IMG_20150803_133626

IMG_20150730_203906

IMG_20150730_204239

IMG_20150802_105902

IMG_20150806_163358

IMG_20150803_102926

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s