c’est pas fini les sdt

το συμφωνήσαμε, όχι δράματα, όχι δακρύβρεχτοι αποχαιρετισμοί… ευτυχώς, από κοντά το αποφύγαμε και στο petit salon και στο rer. μα δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι στο σημείο αυτό μπαίνει μια τελεία και σε μια περίοδο της δικής μου ζωής εδώ στο παρίσι. η ανάγκη για ένα άρθρο récapitulatif των όσων ζήσαμε προέκυψε εδώ και αρκετές μέρες, αλλά περίμενα τη λήξη της αντίστροφης μέτρησης για να πω αντίο με τον προσωπικό μου τρόπο στο άτομο, που ουκ ολίγες φορές αναφέρθηκε με το αρχικό του ονόματος του στις περιγραφές μου, που ουκ ολίγες φορές  βρισκόταν λίγο πιο δίπλα, έξω από το κάδρο ή ακόμα και πίσω από το φακό των φωτογραφιών που δημοσίευσα κατά καιρούς.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

σήμερα ταξιδεύει, για να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τα καινούρια σχέδια του, ενώ εγώ ανατρέχω στο 2012, όταν το πρωτογνώρισα, σκαλίζοντας όλα τα έκτοτε αρχεία του μυαλού μου και όχι μόνο.

foyer héllenique. ενθουσιασμένη για την επιστροφή μου στην μυθική εστία της εποχής του erasmus μου, και κατά τις συνήθειες που είχαν καταγραφεί στις τότε αναμνήσεις μου, άρχισα δειλά δειλά να γίνομαι θαμώνας του σαλονιού, παρέα με τις νέες μου συγκατοίκους. ένα βράδυ, μια από αυτές και μάλιστα συμπατριώτισσα θεσσαλονικιά, πρότεινε μια παράσταση στην όπερα για την οποία υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια. δήλωσα ενδιαφέρον χωρίς πολλή σκέψη και κάπως έτσι έγινε η αρχή της συναναστροφής μου με τη συγκεκριμένη κοπέλα, αρχικά στο πλαίσιο μιας ευρύτερης παρέας, που σταδιακά εξελίχτηκε σε μια πιο προσωπική σχέση. καθώς ο καιρός περνούσε και γνωριζόμασταν καλύτερα, βρήκα έναν άνθρωπο με τον οποίο ένοιωθα να επικοινωνώ, να μπορώ να μοιραστώ μαζί του από τα ενδιαφέροντα μου μέχρι τις ανησυχίες μου. η λέξη φιλία, καθαρή και με όλη της στην ουσία, αρκεί για να περιγράψει αυτό που θα φυλάξω μέσα μου.

για την ιστορία, η opéra bastille μας φιλοξένησε και μια δεύτερη φορά, δυστυχώς χωρίς πολύ μεγάλη επιτυχία, οπότε αποφασίσαμε να απέχουμε για ένα διάστημα από τις μεγάλες παραστάσεις.

επανήλθαμε όμως πρόσφατα, με έντονη δραστηριότητα και με πιο πλούσια θεματολογία, γεμίζοντας τα σαββατοκύριακα μας με ένα σωρό εικόνες και μουσικές!

για να πάρω όμως τα πράγματα με τη σειρά και εστιάζοντας στις κατ’ ιδίαν καταστάσεις, ξεκινάω με τους περιπάτους, που συχνά συνδυάζονταν με τις εξόδους μας, πάντα στο όμορφο φόντο της πόλης και ενίοτε για ανακάλυψη τοπίων που δεν είχαμε ξαναδεί.

υπήρξαν και μέρες που διασχίζαμε σχεδόν όλο το κέντρο και περιπλανιόμασταν από δρόμο σε δρόμο με ολιγόλεπτες στάσεις σε σημεία ενδιαφέροντος. αυτό γινόταν κάθε χρόνο τη μέρα της μουσικής στις 21 ιουνίου. 4 χρονιές, 4 μεγάλες μελωδικές βόλτες και εκείνη ήταν πάντα εκεί! άλλη περιήγηση εθιμοτυπικού χαρακτήρα, η επίσκεψη στο marché de noel. παρά το κρύο του δεκέμβρη και την επαναληψιμότητα του όλου πράγματος, κατεβαίναμε ή ανεβαίναμε τη λαμπερή λεωφόρο, εξασφαλίζοντας μερικά από τα χριστουγεννιάτικα δώρα που θα προσφερόταν στις οικογένειες μας.

σαν έφτιαχνε ο καιρός και οι μέρες γινόταν πιο ζεστές, όχι μόνο κυκλοφορούσαμε έξω αλλά αναζητούσαμε τις πιο ξεχωριστές terrasses, για να απολαύσουμε το ποτό μας. άλλοτε καθόμασταν στο επίπεδο του δρόμου και άλλοτε σε όμορφα διαμορφωμένες toiture-terrasses με θέα τις μεταλλικές στέγες.

μία τέτοια terrasse ανακαλύψαμε στο docks το 2013, αφού πρώτα διερευνήσαμε κατενθουσιασμένες όλους τους ανοιχτούς χώρους, σε όλα τα επίπεδα του ολοκαίνουριου τότε κτιρίου. η αρχιτεκτονική, δικό μου επάγγελμα, έγινε δικό της hobby και παρέα επισκεφτήκαμε τα projects της πόλης, που βρέθηκαν στην κορυφή της επικαιρότητας.

αν και με πιο περιορισμένη συχνότητα, οι έξοδοι για φαγητό δεν άργησαν να μπουν κι αυτές στο πρόγραμμα. είχαμε εντοπίσει ένα-δύο στέκια που τον τελευταίο χρόνο επισκεφτήκαμε κάμποσες φορές. πότε για queso fundido και πότε για pizza apero. ωστόσο δεν αμελούσαμε το να δοκιμάζουμε πού και πού καινούρια πιάτα, σε στυλάτους ή γραφικούς χώρους.

πάντα οι προτάσεις ήταν μία και μία με αποκορύφωμα το δείπνο-κρουαζιέρα που θα μου μείνει αξέχαστο!

IMG_20160227_213618

καθώς επίσης και η εκδρομή που τολμήσαμε το περασμένο καλοκαίρι στο νότο της γαλλίας. ένα σαββατοκύριακο τόσο γεμάτο, που ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι ταξιδέψαμε ως την άλλη άκρη της χώρας, ζήσαμε στιγμές πραγματικών διακοπών στις παραλίες της μεσογείου και όλα αυτά χωρίς να απουσιάσουμε ούτε λεπτό από τις δουλειές μας. pourquoi montpellier άραγε?

αλλά και μακριά από τη θάλασσα, όταν ο καιρός το επέτρεπε, αναζητούσαμε τον ήλιο, ξαπλώνοντας στο γρασίδι του parc de sceaux, συνήθως με τη δικαιολογία κάποιου pique-nique.

δεν θα μπορούσα φυσικά να παραλείψω το μεγάλο κεφάλαιο που ανοίξαμε μαζί και έγινε θεσμός από το 2014. με αφορμή την κοινή επιθυμία για απογευματινό καφέ με γλυκό και φυσικά για κοριτσίστικες κουβέντες, επιδοθήκαμε με ζήλο στο να τσεκάρουμε, στην καλά ενημερωμένη λίστα, τα salon de thé το ένα μετά το άλλο. γι’ αυτό εξάλλου δεν αργήσαμε να δώσουμε και τον χαρακτηρισμό «εντατικό»στην αγαπημένη ενασχόληση του σαββατοκύριακου!

κι επειδή η specialité των sdt είναι το brunch, ένα γεύμα ιδιαίτερο που τόσο καιρό δεν προτιμούσαμε, αποφασίσαμε να το τιμήσουμε, κάνοντας έναν επίλογο χορταστικό και σχεδόν τελετουργικό!

IMG_20160326_145705

brunch : maison bastille 2016

εκτός των άλλων, στις ώρες που περνούσαμε στα sdt υπήρξαν και μερικές δημιουργικές πινελιές χάρη στη λεγόμενη «καρτογράφηση». ή αλλιώς στη σύνταξη ευχών για τα γενέθλια φίλων και η καταγραφή τους σε κάρτες που αγοράζαμε και διακοσμούσαμε από κοινού. εμπνεόμασταν από τη προσωπικότητα του καθενός και τα πιο πρόσφατα νέα του και φτιάχναμε ένα concept στο οποίο προσαρμόζονταν εκτός από τις ευχές, το όνομα και η διεύθυνση του παραλήπτη αλλά και τα στοιχεία των αποστολέων, κατόπιν ευφάνταστων παραποιήσεων. τέλος σφραγίζαμε με ζωγραφιστό βουλοκέρι. ο εκάστοτε εορτάζων το διασκέδαζε πάντα, αλλά όχι τόσο όσο εμείς τη στιγμή που σκαρώναμε την έκπληξη. είχα την χαρά να γίνω κι εγώ δέκτης μιας τέτοιας κάρτας, που με συγκινεί κάθε φορά που τη διαβάζω. εννοείται πως σε όλα αυτά συμμετείχε και το τρίτο μέλος της παρέας, η Μ, η οποία εισήγαγε και τη χαρτομαντεία στις δραστηριότητες μας! παραμερίζοντας τα σερβίτσια, οι τράπουλες (και ταρώ παρακαλώ) αναλάμβαναν δράση για να μας διασκεδάσουν και, γιατί όχι, να δώσουν απαντήσεις σε αγωνίες συνήθως αισθηματικού περιεχομένου.

αναφερόμενη σε γιορτές και γενέθλια, θυμάμαι τα δικά της και πόσες φορές της τραγουδήσαμε χρόνια πολλά. καλοκαιρινές, ζεστές βραδιές, προάγγελοι διακοπών. πότε σε μεξικάνικο στέκι, πότε σε bar à vins, πότε σε καραβάκι, πότε σε terrasse-πλατεία, με τιμούσε το να βρίσκομαι μεταξύ των καλεσμένων της. κι αφού επιστρέφαμε από τις διακοπές, ήμουν εγώ αυτή που έσβηνε τα κεράκια. δεν παρέλειψε καμία πρόσκληση μου. ήταν εκεί στα δύσκολα 30 μου και τα παιχνιδιάρικα 3+2 μου, που εορτάστηκαν εκ των υστέρων και απρόβλεπτα!

μερικές φορές, ακόμα και στο πλαίσιο της επαγγελματικής μας ζωής, καταφέραμε να συνδυάσουμε τους δύο κόσμους μας και να συναντηθούμε εν ώρα εργασίας, δίνοντας στη μέρα μας μια πνοή χαλάρωσης. για την ακρίβεια, εγώ είχα την τύχη να επισκεφτώ τα φαντασμαγορικά γραφεία της εταιρίας της, μία φορά μετά από ραντεβού με στόχο την αναζήτηση εργασίας και μία κατά την επιστροφή μου από το εργοτάξιο. τι πιο φυσικό να μετατοπίσω το μεσημεριανό μου διάλειμμα κατά μισή ώρα για να γευματίσω με τη φιλενάδα μου, εφόσον το τρένο μου με άφηνε δυο βήματα από τη δουλειά της?

κι όταν κάποτε η ζωή μου έγινε λιγότερο ανέμελη, όταν πολλά γύρω μου κατέρρεαν, ένας άνθρωπος παρέμενε σταθερά κοντά μου, για να με ακούσει με υπομονή, να με συμβουλέψει με ψυχραιμία και καμιά φορά να μου αποκαλύψει την πιο σκληρή όψη των πραγμάτων για να με προστατέψει. όταν εγκαταστάθηκα στο δικό μου διαμέρισμα το 2015 ήταν εκεί για να κουβαλήσει (έστω τις γλάστρες μου!), να μου κάνει παρέα περιμένοντας την άφιξη του δεύτερου δρομολογίου, να γιορτάσει και να χαρεί μαζί μου στο τέλος της αποστολής. ήταν η πρώτη ανεπίσημη (τη μέρα της μετακόμισης) και επίσημη καλεσμένη μου! οι καφέδες από την αγγλία που είχαμε παραγγείλει μαζί και μου έφερε εκείνη τη μέρα, μου έκαναν ποδαρικό. και η καφετιέρα που χρησιμοποιώ πλέον κάθε πρωί ήταν το πρώτο δώρο για το καινούριο σπίτι. κατά καιρούς ακολούθησαν κι άλλες μικρές εκπλήξεις όπως λαχταριστά cakes, ηρωικές σοκολάτες, σπιτικός κορμός… πόσο καλά ξέρει τις αδυναμίες μου!

οι στιγμές που καταγράφω δεν είναι παρά ενδεικτικές, επιλεγμένες κυρίως βάσει του διαθέσιμου φωτογραφικού υλικού και των αναμνήσεων που ξεπηδούν αυτή τη στιγμή από τη μνήμη μου προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή μου και να απαθανατιστούν σε αυτό το άρθρο… θυμάμαι ότι τις δύο χρονιές που γιόρτασα το πάσχα στο παρίσι, καταφέραμε να συναντηθούμε ανάμεσα στο πλήθος που έπνιγε τη μητρόπολη το βράδυ της ανάστασης και να ευχηθούμε το χριστός ανέστη με όλα του τα έθιμα, αλλά να περάσουμε μαζί και την επόμενη μέρα. ότι παρακολούθησε την περσινή «σχολική γιορτή» της ελληνικής κοινότητας και σαν να ανέλαβε χρέη κηδεμόνα, μας ενθάρρυνε και μας καμάρωνε όταν τραγουδούσαμε με τη χορωδία. ότι υπήρξε ο προσωπικός μου σύμβουλος μόδας, κάθε φορά που αναζητούσα επίσημη ενδυμασία για τα μεγάλα γεγονότα της ζωής των άλλων φίλων μου.

ότι κάθε φορά που «κολλούσε» στις συζητήσεις μας, έπαιζε αποσπάσματα αγαπημένων σειρών και ελληνικών ταινιών, σφραγίζοντας και τη δική μας ιστορία με τις αγαπημένες ατάκες! ότι περίμενε με αγωνία την επόμενη προσωπική μου mise à jour… θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά άλλα στιγμιότυπα ή να αφεθώ και να διανθίσω περισσότερο αυτά που έχω ήδη εκθέσει, αλλά επειδή φοβάμαι ότι μπορεί να ξεπεράσω τα όρια της ιδιωτικότητας και των δυο μας, κάπου εδώ θα σταματήσω…

με όλα αυτά, ήθελα απλά να πω ότι η παρουσία της φίλης Ο έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στην ζωή μου και την εξέλιξη μου, από τη στιγμή που εγκαταστάθηκα εδώ μέχρι σήμερα και ότι χωρίς αμφιβολία θα μου λείψει πολύ, παρόλο που δεν είδε τα μάτια μου να βουρκώνουν… αυτό γιατί, νοιώθω πως ήρθε η σειρά μου να στηρίξω τις αποφάσεις της και να ευχηθώ να συνεχίσει ακάθεκτη το δρόμο που μόλις άρχισε να χαράζει σε άλλα εδάφη, μέχρι να φτάσει στους στόχους της. να διανύσει την πιο όμορφη διαδρομή και να βρει όλους τους μικρούς θησαυρούς ευτυχίας που θα είναι κρυμμένοι εδώ κι εκεί.

IMG_7652

όσο για το δικό μου καλάθι, είναι γεμάτο με πολύτιμες αναμνήσεις, που θα κρατήσω και εύχομαι να πολλαπλασιάσω, παίζοντας τον καινούριο μου ρόλο. ελπίζω να σταθώ μια άξια «φίλη από απόσταση», ορολογία που καταλαβαίνουμε καλά και οι δύο.. και ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα το kaza di papa να ανοίξει τις πόρτες του!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s