απουσία

πολλές φορές κατά τον περασμένο χρόνο ξύπνησε μέσα μου η λαχτάρα να επανέλθω σε αυτή την προ ετών συνήθεια, που κατέληξα να απαρνηθώ για μεγάλο διάστημα… πάντα όμως κάτι με σταματούσε και δεν τολμούσα ούτε να ανοίξω τη σελίδα αυτού του blog. πιο πολύ φοβόμουν το ότι σε πρώτη φάση θα πρέπει να εξηγηθώ και δεν ξέρω από που να αρχίσω… έτσι ακολούθησα την εύκολη λύση, δηλαδή να αποφύγω το πρόβλημα. αλλά εδώ που τα λέμε, είναι πράγματι απαραίτητες οι εξηγήσεις? ποιος δεν μπορεί να φανταστεί το λόγο αυτής της αδράνειας?

πέρα όμως από τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου, οι παράγοντες που με έκαναν να αμφισβητήσω τη σκοπιμότητα της όλης δραστηριότητας είχαν να κάνουν με τα ερωτήματα «τι έχω εγώ να πω, που να αξίζει τον κόπο να δημοσιευτεί και να ενδιαφέρει τους αλλους?» και φυσικά το «ποιοι είναι οι άλλοι?» σε ποιους απευθύνομαι αλήθεια?

στους φίλους και γνωστούς? – εφόσον μαθαίνουν τα νέα μου, δεν περιμένουν από κάποιο άρθρο να τους πει τι συμβαίνει στη ζωή μου.

στον εαυτό μου? – θα έπρεπε να μου αρκεί να αποτυπώνω τις σκέψεις μου με μολύβι και χαρτί και να τις φυλάσσω στο πλαίσιο της ιδιωτικότητας μου.

στους άγνωστους σε μένα χρήστες του διαδικτύου που θα με ανακαλύψουν κατά λάθος? – για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν τους αναζήτησα. αλλά μήπως τελικά υπέκυψα κι εγώ στον πειρασμό της αυτο-δημοσιότητας/ έκθεσης προσωπικών δεδομένων που κατακλύζει την εποχή μας? και μόνο η υποψία με κάνει να ντρέπομαι.

με όλους αυτούς τους προβληματισμούς στο κεφάλι μου, με κάποιες στιγμές με περίσσιο ενθουσιασμό στη ζωή μου και έπειτα άλλες με πολύ πόνο και απόγνωση, έχασα το «νόημα»… σε καμία περίπτωση δεν απαξιώνω τα blogs, χρόνια τώρα παρακολουθώ επιμελώς κάποια από αυτά. απλά βολεύτηκα στο ρόλο του αναγνώστη και ξέχασα εντελώς αυτό του δημιουργού.

ναι, αυτή ήταν η λέξη που στριφογύριζε στη σκέψη μου ως το πιο ακλόνητο κίνητρο για την επιστροφή μου. πριν από αρκετό καιρό κάποιος μου είπε ότι θα έπρεπε να γίνω πιο δημιουργική. ήξερα ότι για να βρω αυτό το δρόμο έπρεπε να ακολουθήσω τα «ίχνη» αλλά τότε ήταν ακόμα πολύ νωρίς. πολλές φορές η ιδέα κάποιου άρθρου άρχισε να σχηματίζεται νοερά μα διαλυόταν με τον πρώτο δισταγμό. αντιμετωπίζοντας τα πράγματα πιο ψύχραιμα πλέον, εστιάζω στη δημιουργική διάσταση αυτού του τρόπου έκφρασης, που κάμποσα χρόνια πριν θα μου φαινόταν εντελώς ξένος, και προσπερνώ τις ανησυχίες σχετικά με τους αποδέκτες του.

και ίσως να μην είχα αποφασίσει να γράψω τίποτε ακόμα αν δεν εισέπρατα τη γεμάτη παράπονο υπενθύμιση της ημερομηνίας του τελευταίου άρθρου. ο πιο πιστός αναγνώστης επισημαίνει : σεπτέμβρης του 2016… κι έκτοτε αναμένει. γίνεται να συνεχίζεις να τον απογοητεύεις?

όχι φυσικά! και να ‘μαι πάλι! πριν όμως αρχίσω το καινούριο draft χρειάστηκα μια μικρή προθέρμανση. μια τόση δα, ίσα ίσα για να γίνει το πέρασμα από τη μία φάση στην άλλη. έτσι ανέτρεξα σ’ εκείνο το σεπτέμβρη για να φρεσκάρω τη μνήμη μου. σε δύο σημεία του κειμένου, η ειρωνία της τύχης κάνει το στομάχι μου να σφίγγεται, όμως ένα μέρος της ψυχής μου χαμογελάει. πόσο χαίρομαι που τότε μπόρεσα να αναγνωρίσω τη σπουδαιότητα κάποιων πραγμάτων και που το θεώρησα άξιο να διατυπωθούν. το αστείο είναι ότι δυστυχώς λίγο καιρό αργότερα έπαψαν να ισχύουν. τα συγκεκριμένα «ευχαριστώ» κατά τις επισκέψεις στο ναό της παναγίας στο κάστρο της καβάλας μας τελείωσαν… ό,τι δεν συνέβει πριν 11 χρόνια, φαίνεται πως ήταν τελικά γραφτό να γίνει… από τις ανοιχτές αγκαλιές των δικών μου, λείπει πλέον μία… έκτοτε με περίμενε μια ακόμα φορά και μετά με έσφιξε τρυφερά λέγοντας αντίο. κανείς μας δεν φανταζόταν ότι ηταν οριστικό…

όλο αυτό το διάστημα αναζητούσα τη δύναμη που θα με ωθούσε στην απόφαση να πληκρολογήσω αυτές τις λέξεις χωρίς να με πνίξει η συγκίνηση. την απόφαση την πήρα αλλά τα δάκρυα δεν τα απέφυγα τελικά… εφόσον όμως κατά καιρούς μοιράστηκα χαρές, λύπες, ανησυχίες, συναισθήματα και γεγονότα λιγότερο σημαντικά, δεν θα μπορούσα να παραλείψω αυτή τη στιγμή. τη στιγμή που η ζωή μας κόπηκε στα δύο, στο πριν και το μετά. έχουμε πια διανύσει το δυσκολότερο μέρος του μετά. σιγά σιγά κοιτάμε μπροστά και συνεχίζουμε.

θα συνεχίσω κι εδώ! το υπόσχομαι  🙂

 

20170514_133746

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “απουσία

  1. Agapimeni mou Atina,
    I zoi einai gemati anapantexes ekplixeis eite kales eite kakes. Prepei na prosarmozomaste se aytes kai na pigainoume para kato. Einai poly dyskolo kai thelei to xrono tou.
    Mi dikaiologisai pou exeis kairo na grapseis. Oi anagnostes sou kai filoi einai panta edo kai perimenoune! 🙂
    Se filo,
    Lydia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s